جامعه ای بدون جشن و مردم غم زده !
داشتم عکسای جدید سایت بوستون رو میدیدم (بوستون رو قبلا اینجا معرفی کردم) ، عکسهایی رو دیدم مربوط به آلبوم یکی از جشنهای معروف مردم هندوستان !!!! چند وقت قبلش هم عکسهای مربوط به مسابقات گاوبازی در اسپانیا !! و قبل تر از اون مراسمی در انگلیس و و و و و !!!
برای لحظاتی به این فکر فرو رفتم که توی یک کشوری که بیش از ۵۰۰۰ سال قدمت داره ، چرا هیچ جشن و مراسمی برگزار نمیشه!! آخه سخته واسه آدم که توی هندوستان جشنی با این شکوه و به اون سادگی برگزار بشه و مردمش از ته دل بخندند اما اینجا و با این همه دب دبه و ادعا و حکومت دینی و … هیچ وقت مردم با هم نخندند !! شما واقعا روزی رو یادتون هست که همه با هم و دست جمعی در شهری یا … بخندند و روزی رو خوش سپری کنند !؟!؟ منظورم از جشن ، مراسم شادیه که بدون دردسر برگزار بشه و همه مردم به نوعی حضور خودشون رو در اون مراسم مفید و لذت بخش بدونن و درواقع با شرکت در اون هم روزی رو شاد باشند و هم اینکه به گذشتشون افتخار کنند.
یادمه قدیمی تر ها که اتفاقا یزدی هم بودند تعریف می کردند که ۴۰ ۵۰ سال قبل هنوز مراسمی اگر چه باشکوه نبوده اما هر ساله در بعضی از ماه ها انجام می شده. مثلا مهر ماه یا اردیبهشت و …
متاسفانه الان هیچ برنامه شادی در تقویم کشورمون وجود نداره و این دلمردگی و ناراحتی بارزی که از چهره همه مردم دیده میشه شاید به خاطر همین مساله هست ! برنامه هایی هم که وجود داره همه یا به ضد دینی بودن یا به ضد عرف بودن محکوم میشن. (البته واقعا گاهی هم هست و عده ای سو استفاده می کنند ) مثل چهار شنبه سوری که بی سر و سامان ترین مراسم در دنیا هست که هیچ کس کنترلی روش نداره و فرصتیه برای اینکه پلیس ایران بی کلاس بودن خودش رو نشون بده و عده ای از مردم عقده ای هم خودشون را با تخریب اعصاب مردم تخلیه کنن !!
در حالی که اگر مسوولین کشور ما ( که به هیچ چیز شاد و مردم پسندی اعتقاد ندارند ) این تهدید رو تبدیل به فرصت می کردند ، اونوقت میتونستن بسیار از مزایای اون استفاده کنند. افسوس از همه تهدیدهایی که تهدید می مونن و هرگز به فرصت تبدیل نمیشن !
و البته چهارشنبه سوری ، مشت نمونه خروار است.
اس گفته است :
اتفاقا چند وقت پیش به سا داشتم همینو می گفتم که یه علت این وضعیت خر تو خر ازدواج همینه که ما اصلا لینکی برای ایجاد آشنایی های جدید نداریم.
تو کوچه و خیابون و پارتی که ازش سر و همسر درست و درمون در نمیاد. میمونه سر کار که اونم به هیچ دردی نمی خوره چون قدرت انتخابی وجود نداره و از طرفی اصلا محیط مناسبی نیست. تازه به نظر من اصلا آدم نباید با همسرش همکار باشه چون ناخودآگاه مشکلات محل کار تو رابطه اثر میذاره به خصوص که خانمه تو سری خور نباشه.
شهریور ۲۲م, ۱۳۸۸ در ۱۱:۴۴ ق.ظ
admin گفته است :
بله با همکار نبودن کاملا موافقم
نمونه هاشم دیدم متاسفانه
به قول یکی از دوستان ، پدیده بسیار بدیست !!!
شهریور ۲۲م, ۱۳۸۸ در ۱:۱۸ ب.ظ
ندا اکرمی گفته است :
جالب بود
بر خلاف مسائل سیاسی که اصلا دوست ندارم درگیرش بشم و سعی می کنم تا جایی که بشه اظهار نظر نکنم در مورد مسائل فرهنگی تا جایی که دلتون بخواد معترضم و حرص می خورم.
البته من هیچ وقت تو هیچ مسئله ای چه فردی چه گروهی، یک طرفه اظهار نظر نمی کنم و همیشه می گم دو طرف مقصرن و اگه بگردیم دنبالش ایرادات کار هر دو طرف رو پیدا می کنیم.
مثلا همین valentine که البته در جای خودش زیباست اما نه برای تقلید جوون ایرونی ما خودمون روز عشق داشتیم همون اسپندارمزدگان یا سپندار مزدگان (۲۹ بهمن) که متاسفانه فراموش شده. البته من هیچ وقت حاضر نیستم روز عشق ایرانی رو با ولنتاین عوض کنم.
یا جشن مهرگان (۱۶ مهر ماه) که شما هم عنوان کرده بودید
ولی روی هم رفته معتقدم که انسان موفق کسیه که منتظر نمی مونه و خودش رویاهاش رو به حقیقت می رسونه یکیش همین شاد بودنه
در ضمن هیچ زنی تو سری خور نیست مگر اینکه زور مردی زورگو بالا سرش باشه…
شهریور ۲۲م, ۱۳۸۸ در ۲:۴۱ ب.ظ
مجیدی گفته است :
خب دوست عزیزم مصی جونم کشور و این دولت نمیزارن مگه منو بچه ها مردیم عزیزم که اینجوری قصه میخوری میخای همین جمعه آینده که ماه رمضون هم تموم میشه بریم کوه اصلا بریم اخلمد یا بریم طرقبه بعشدم کلی حال کنیم و عکس بگیریم به ریش هم بخندیم از ته دل بعدشم بریم دنبال یه همسر ایده آل (-;
من همین تابستونی شمال رو ساجس کردم دیدی که بچه ها هر کدوم بهانه هایی اوردن که بیا و ببین ….. اگه هر لحظه بخوای میتونی شاد باشی مصی جون و مثل خودتو که شاد باشه و مثل خودت فکر کنه رو پیدا کنی …. من هنوز اعتقاد دارم اگه اهلشو پیدا کنی فرقی نمیکنه ماله کجا باشه محله کار یا جایه دیگه.
می توان در بارهی گل حرف زد
صاف و ساده مثل بلبل حرف زد
چکه چکه مثل باران راز گفت
با دو قطره صد هزاران راز گفت
می توان با او صمیمی حرف زد
مثل یاران قدیمی حرف زد
می توان تصنیفی از پرواز خواند
با الفبای سکوت آواز خواند
می توان مثل علف ها حرف زد
با زبانی بی الفبا حرف زد
می توان در باره ی هر چیز گفت
می توان شعری خیال انگیز گفت
شهریور ۲۳م, ۱۳۸۸ در ۱:۰۳ ق.ظ
مجیدی گفته است :
راستی چه لینکهای خوشکلی داری تو صفحه اولت
لینک دوستان
(-;
شهریور ۲۳م, ۱۳۸۸ در ۱:۰۵ ق.ظ
مجیدی گفته است :
مصی جون عزیز لینکی که به وبلاگ من زدی اشتباهه
این آدرس وبلاگ منه
http://www.arzeesh.blogfa.com
ممنون
شهریور ۲۳م, ۱۳۸۸ در ۵:۵۳ ب.ظ
شکوفه گفته است :
شب یلدا، عید نوروز، غدیر خم، مبعث، جشن میلاد تمام امامان و پیامبر اکرم، عید فطر ،عید قربان و …
جشن نداریم؟ یا بلد نیستیم شاد باشیم؟ یا افسرده ایم؟
به نظر من آخریش درسته چون همه ی جمعه ها عیده، اگر کسی شاد باشه یا در واقع از خودش و عملکرد هفته ی گذشتش راضی باشه
شهریور ۲۴م, ۱۳۸۸ در ۳:۲۹ ب.ظ
admin گفته است :
مساله تعداد و کمیت نیست !
مساله کیفیت هست !!! توی این جشنا اتفاق خاصی می افته ؟!
آیا کسی شاد میشه ؟
شهریور ۲۵م, ۱۳۸۸ در ۹:۵۸ ق.ظ
شکوفه گفته است :
اگر “اتفاق خاص” رو نتونیم از خیلی چیزها جدا کنیم ،
باید بگم نه هیچ اتفاق خاصی نمی افته
و اما در باره شاد و مسرور شدن، به قول امام سجاد در باره ی عید فطر:
( و جعلته للمؤمنین عیداّ و سروراّ)
باید به دنبال علت این بگردیم که چرا قلب ما با هیچ مناسبتی شاد نمیشه!
شهریور ۲۶م, ۱۳۸۸ در ۷:۵۲ ب.ظ
admin گفته است :
منظورم از اتفاق خاص دقیقا برنامه داشتن برای یک جشن هست !
این ساده ترین و ابتدایی ترین چیزی هست که برای مراسم یک جشن میشه در نظر گرفت!
الان چینی ها دارن برای جشن سالگرد ۶۰ سالگی دولت خلق چین آماده میشن !!
و کافیه ببینی چه کار دارن می کنن و چه جوری دارن آماده میشن !! برای هر استانی یک برنام مشخصی دارن و هر جایی جشنی !!!
بهتره واقعیتهایی آشکاری که در مورد ضعف مدیریت توی کشورمون هست رو بپذیریم !
شهریور ۲۸م, ۱۳۸۸ در ۸:۲۱ ق.ظ