دست نوشته های خودم

همه درددلها ، حرفها و یادداشتهای خودم …

دیپلماسی هسته ای و امنیت ملی

نویسنده:
۲۸ تیر ۹۶

 

امنیت ملی و دیپلماسی هسته ای، کتابی از دکتر حسن روحانی است که در آن به شرح اتفاقات و خاطرات دوران مسوولیت خودش در پرونده هسته ای ( به مدت ۶۷۸ روز) می پردازد. در این مدت وی با سمت دبیر شورای عالی امنیت ملی مسوولیت این پرونده را بر عهده داشت و سعی کرده است تا با حفظ همه مسائل خاص جمهوری اسلامی، این موارد را بیان کند.

لازم است بدانیم که در زمان انتشار این کتاب، مسوولیت پرونده هسته ای بسته نشده بود و همچنان در دست سعید جلیلی و تیم احمدی نژاد بود و به عبارتی پرونده هسته ای ایران در حال پیگیری بوده است و به همین دلیل از انتشار اسامی و برخی از اسناد و اطلاعات خودداری شده است.

این کتاب در حدود ۱۴۰۰ صفحه که شامل فصول و پیوست های زیر است :

فصل اول: انقلاب اسلامی و فناوری هسته ای ( ۱۳۸۲ -۱۳۵۷ )
فصل دوم: چالش ها و ساختارها
فصل سوم: شکل گیری تنش هسته ای و ضرور تهای نوین (مرداد ۱۳۸۱ -مهر ۱۳۸۲ )
فصل چهارم: تهدیدزدایی از امنیت ملی (مهر ۱۳۸۲ – دی ۱۳۸۲ )
فصل پنجم: بحران جدید و تلاش های مضاعف
فصل ششم: دیپلماسی در بحران (مرداد ۱۳۸۳ – آذر ۱۳۸۳ )
فصل هفتم: توافق پاریس
فصل هشتم: آغاز مذاکرات و زمینه ای برای ایجاد فرصت
فصل نهم: امیدهای نو
فصل دهم: بی اعتمادی و تردید
فصل یازدهم: تغییر در خطوط قرمز
فصل دوازدهم: دستاوردهای ۶۷۸ روز تلاش
پیوست ۱٫ روزشمار پرونده هسته ای ایران
پیوست ۲٫ تودیع
پیوست ۳٫ اسناد: توافق ها، مذاکرات و نامه ها
پیوست ۴٫ قطعنامه ها
پیوست ۵٫ گزارش های مدیرکل
پیوست ۶٫ مصاحبه های مطبوعاتی
پیوست ۷٫ سخنرانی ها

 

در فصل اول در مورد پیشرفت ایران در زمینه انرژی هسته ای در زمان شاه نیز مطالبی بیان شده است و این جزو مطالبی است که بعضا بیان نمی شود. من بعضی از مطالب و صفحات این کتاب رو عکس گرفتم و اینجا نوشتم تا برای خوانندگان انگیزه هایی جهت مطالعه ایجاد کنم.

۱  پذیرش مسوولیت : حسن روحانی در زمانی که این مسوولیت توسط محمد خاتمی و بقیه به اون پیشنهاد می شود مخالفت میکند دلایل مخالفتش هم، اختلافات دو جناح کشور و عدم هماهنگی طرفین بوده است. در ادامه آقای خامنه ای از وی درخواست همکاری میکند که باز هم قبول نمیکند و در جلسه حضوری با رهبر، سرانجام با شرایطی این مسوولیت را میپذیرد.

۲ – چهارچوب مذاکرات تهران : یکی از مواردی که حسن روحانی تاکید دارد تا بیان کند این است که اختیارات مسائل هسته ای در اختیار رهبر و شورای عالی امنیت است و ارتباطی با اینکه دولت کاری انجام بدهد ندارد. این مساله را فیشر آلمانی در کتاب خاطرات خود بیان میکند.

 

همچنین از اینکه توسط افرادی در دولت بعدی، اقدامات جدید به اسم دولت احمدی نژاد نوشته می شده است، ناخرسند است . در واقع حسن روحانی تاکید دارد تا بگوید اتفاقات هسته ای در کشور، همگی زیر نظر سران کشور اتفاق و مصوب می شود و صرفا مجریان نقش پیگیری و اجرا و هماهنگی را دارند.

۲ – بیانیه تهران: یکی از مسائلی که خیلی مهم است، اشتباه در بیان این موضوع است که برخی از افراد در هر دو جناح کشور سعی دارند تا موضوع بیانیه تهران را به توافقنامه تهران تشبیه کنند. لذا حسن روحانی تاکید میکند که این صرفا یک بیانیه است و ایران هر زمان که بخواهد موارد اعلام شده که به دلیل همکاری است (از جمله تعلیق) را می تواند متوقف کند. در بیانیه ذکر شده است که ایران صرفا برای همکاری بیشتر به مدت محدود تعلیق را اجرا میکند و این توافقنامه یا قطعنامه نیست که ایران موظف به اجرا باشد. هدف این بیانیه تهدید زدایی از کشور و آرامتر شدن فضای جهانی نسبت به ایران است. در این برهه زمانی ، یکی از دلایل افزایش فشار، حمله آمریکا به عراق بوده است. ضمنا این توافقنامه کاملا با هماهنگی رهبر ایران بوده است. حسن روحانی اشاره میکند که قبل و بعد از بیانیه تهران، همه موارد را به اطلاع سران نظام و حتی جلسه خصوصی با رهبر ایران داشته است و نکاتی توسط رهبر جهت تصحیح مطالب ارائه می شود.

۳ – موافقت رهبری با تعلیق

 

۴ – یکی از مسائل مهم و پردردسر، عدم آگاه بودن روحانی و تیم هسته ای ایران از مقدار واقعی پیشرفت کشور در انرژی هسته ای می باشد که  به دلیل اطلاغات  اشتباه و غلطی بوده است که از سمت سازمان انرژی هسته ای ارائه می شده است. برای مثال در فصل ۵ کتاب نویسنده به مشروح توضیح میدهد که مسائلی از قبیل بحران ناشی از ناقص بودن اولین گزارش سازمان انرژی اتمی ایران به آژانس، ذکر نکردن نقشه‌های مربوط به نسل دوم سانتریفیوژها (P2) و … چه مشکلاتی را ایجاد کرده بوده و در ادامه  چگونگی تبدیل این بحران به یک فرصت بالقوه از طریق توافق بروکسل را تبیین می‌کند. زمینه سیاسی داخلی و بین‌المللی عبور از قطعنامه‌های مارس و ژوئن ۲۰۰۴ از طریق توافق بروکسل و احتمال خارج کردن پرونده هسته‌ای ایران از دستورکار اضطراری شورا را نیز توضیح داده و دلایل عادی نشدن پرونده را تحلیل می‌کند. (جمله تکمیلی از اینجا)

۵ – نقش رسانه های داخلی : در یکی از صفحات کتاب، حسن روحانی آشکارا به مخالفت رسانه های اصولگرا در زمان فعالیت او و اتهام هایی که به او و تیمش وارد میکردند اشاره میکند فارغ از نتایجی که گرفته شده است و مقایسه ای دارد با دوره بعد که هیچ کس نمیتوانست و حق نداشت اعتراضی بکند.

۶ – جاسوسان در سازمان انرژی اتمی : حسن روحانی در قسمتی از کتاب، اینگونه میگوید

 

۷ – نقض توافق بروکسل توسط ایران

 

۸ – مدت زمان حل و فصل پرونده توسط ایران و صحبت با رهبری

۹ – گزارش پایانی به رهبر

 

و در پایان علت خداحافظی روحانی از پرونده هسته ای به شرح زیر بیان می شود :

 

ر تاریخ ۱۸ /۵/ ۱۳۸۴ قرار بود در آژانس، جلسه اضطراری شورای حکام تشکیل شود؛ آقای احمدی‌نژاد دو روز قبل از آن (۱۶ /۵/ ۱۳۸۴) به من زنگ زدند و خواستند ملاقاتی با هم داشته باشیم و لذا به ریاست جمهوری رفتم.

در آن ملاقات بحث ما عمدتاً پیرامون مسئله هسته‌ای و اجلاس آتی شورای حکام بود. ایشان گفتند چرا آژانس می‌خواهد جلسه فوق‌العاده تشکیل دهد؟ گفتم می‌خواهند مسئله راه‌اندازی اصفهان را بررسی کنند. گفتند آژانس حق ندارد چنین کاری بکند، چون ما کار خلافی نکرده‌ایم، خوب است با البرادعی تلفنی صحبت کنید. گفتم این‌طور نیست که مدیرکل همه‌کاره باشد، اعضای شورای حکام آژانس، سفرای ۳۵ کشور هستند که بر اساس گزارش مدیرکل تصمیم می‌گیرند. بعد بحث شد که آژانس تحت نفوذ غرب است. پرسیدند چرا آژانس تحت نفوذ آن‌هاست؟ گفتم برای اینکه هم بیشتر بودجه آژانس را آن‌ها می‌دهند و هم بر اکثر کشورهای عضو نفوذ دارند.

[آقای احمدی‌نژاد] گفت: هزینه‌های آژانس در سال چقدر است؟ گفتم نمی‌دانم. مثلاً چند صد میلیون دلار. گفتند شما همین حالا به البرادعی زنگ بزنید و بگویید ما کل مخارج آژانس را پرداخت می‌کنیم. گفتم اولاً آژانس نمی‌تواند بپذیرد، چون برای مخارج آژانس و بودجه آن، مقرراتی وجود دارد و ثانیاً ما همچنین اختیاری نداریم، چون اگر به‌جایی بخواهیم کمک بلاعوض کنیم، مجلس باید تصویب کند. [آقای احمدی‌نژاد] گفتند: من به شما می‌گویم، شما چه‌کار دارید! گفتم روش کاری من این‌طور نیست و من چنین کاری نمی‌کنم. اگر اصرار دارید، خودتان با البرادعی صحبت کنید.

در ادامه گفتم شما من را خواستید تا به من چنین توصیه‌ای بکنید یا مسائل مربوط به هسته‌ای را از من بپرسید؟! گفتند من نظرم را به شما می‌گویم. گفتم من فکر کردم من را خواسته‌اید تا به شما مشورت بدهم. اگر می‌خواهید چنین دستوراتی را بدون مشورت و تصویب در جلسه سران بدهید، خوب است زودتر، دبیر جدیدی را منصوب کنید و این دستورات را به او بدهید و با او خداحافظی کردم.

 

 

 

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

         خاطره , دست نوشته , عکس

         , , , , , , , , , , , ,

سال ۹۶

نویسنده:
۱۳ فروردین ۹۶

سال جدید هم شروع شد. توی این ایام عیدی تونستم وبلاگ رو آپدیت کنم و مشکلاتش رو بگیرم. سرور رو هم که عوض کرده بودیم، دیتاها رو درست کردم وبرگردونم سرجاش. پستهای سال ۹۵ عملا هیچ کدوم پابلیش نشده بود که درستشون کردم . امیدوارم امسال سال خوبی برای همه باشه مخصوصا خانواده کوچک و سه نفری ما.

پی نوشت : سپهر در مواجهه با اولین هفت سین زندگی 🙂

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

         خاطره , دست نوشته , عکس

         , , , ,

تولد سپهر

نویسنده:
۱۵ آبان ۹۵

دیروز (۱۴ آبان ۱۳۹۵) بعد از نزدیک به ۹ ماه انتطار؛ سپهر به دنیا اومد. شاید این بزرگترین و بهترین اتفاق زندگی من و مهری بوده و هست. خیلی هیجان دارم همراه با کلی نگرانی. امیدوارم بتونیم پدر و مادر خوبی براش باشیم  و عشق ورزیدن، دوست داشتن و سالم بودن رو بهش یاد بدیم.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

         خاطره , دست نوشته , عکس

         , , ,

پلیس بی مسوولیت

نویسنده:
۱۱ دی ۹۴

IMG10394243

شاید باورتون نشه اما اینقدر این ماجرا برای من عجیب و اعصاب خورد کن بود که گفتم حتما بنویسم. امشب به اتفاق مهری عزیز، در یکی از مناطق شلوغ شهر کاری داشتیم. مهری پیاده شد تا کارش رو انجام بده و منم به دنبال جای پارک بودم. بالاخره یک جای پارک مناسب بدون از بین بردن حقوق دیگران، پیدا کردم. بعد از پارک ماشین قرار شد مقداری صبر کنم تا مهری هم بیاد و با هم برگردیم. چند دقیقه ای نگذشته بود که یک ۲۰۶ صندوق دار به صورت دوبل در جلوی ماشین پارک کرد طوری که من عملا دیگه نمیتونستم از پارک بیام بیرون. ۳ تا خانم هم از ماشین پیاده شدند و رفتند!!!!

چند دقیقه ای نگذشته بود که مهری هم اومد و خواستیم بریم، اما به علت جای بدی که اونماشین پارک کرده بود نتونستیم بریم. هر چقدر صبر کردیم فایده نداشت، سراغ مغازه ها و پاساژ های اطراف رفتم اما خبری از اونها نبود. حدود ۴۰ دقیقه ای گذشت و کسی نیومد. اینطوری شد که مجبور شدیم زنگ بزنیم ۱۱۰ و موضوع رو بگیم. پلیس محترم گفتند که با صاحب خودرو تماس میگیرند. ۱۰ دقیقه گذشت و خبری نشد. دوباره زنگ زدم به پلیس و گفتند صاحب خودرو جواب ندادند و گشت رو میفرستم براتون. در همین حین، دقیقا مشابه فیلمهای تلویزیون چند تا جوون بامرام قصد داشتند کمک کنند تا من از اون وضعیت خلاص بشم. لذا تنها کار این بود که ماشین پشت سر رو با کمک قدرت بدنیشون ! جابجا کنند که اتفاقا کمک بزرگی شد.

۱۰ ذقیقه گذشت و جوانها مشغول و سرانجام گشت محترم رسیدند یعنی دقیقا من یک ساعت بود که منتظر رسیدن سرنشینهای ماشین مورد نظر بودم. موضوع رو برای آقای پلیس توضیح دادم و هنوز توضیحاتم تمام نشده بود که یک خانم و آقای جوان آمدند و سوار ماشین شدند. بر سر آنها فریاد زدم که کجایی این همه وقت ؟! و جوانک در اوج خونسردی فقط صرفا عذرخواهی کرد و وقتی عصبانیت منو دید گفت: عذرخواهی کردم که ! من به آقای پلیس معترض شدم و آقای پلیس بدون هیچ تذکر یا … صرفا گفتند که : عذرخواهی کرد دیگه آقا و آقایان پلیس رفتند ! جوانک ها هم سریع در رفتند. من هم به بازرسی اداره پلیس زنگ زدم و پیام صوتی از اتفاقاتی که افتاده گذاشتم.

مشخصا جوانک ها هرگز متنبه نشدند و پلیس بی مسوولیت وطنم ! هم به راحتی به حیات خود ادامه خواهد داد!

پی نوشت : راه حل : الف ) شیشه های ماشین مورد نظر را بشکنید.    ب ) خودروی کم فهم را خلاص کرده     ج) خودرو به سمتی هل بدهید     د) خودروی خود را با آرامش از پارک بیرون اورده و به مسیر خود ادامه بدهید !!!!

پی نوشت : پلیس محترم را به دردسر نیندازید.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

         خاطره , دست نوشته

         , ,

اختلاف ساعت مهم نیست …

نویسنده:
۳۱ مرداد ۹۴

IMG_0101

بعضی وقتها ، یک چیز کوچیک کافیه تا تو رو ببره به یک دنیای دیگه. یک جمله ، یک اسم ، یک خاطره ، یک عکس ، یک شمه از بو و …
امروز کامنتی از دوست قدیمی رسید برام که منو برد به خاطرات سالهای نوچوانی و دبیرستان. سالهای ۷۵ تا ۷۸ شمسی.

چه روزهای خوبی بود. برعکس دوره راهنمایی که یکی از بدترین دوران تحصیل من بود و فقط نکات منفی برای من داشت ، دوره دبیرستان ، یکی از بهترین دوره های زندگیم بود. مخصوصا سال سوم و سال دوم.
اونجا با حمید و مهرداد اکیپ پر شر و شوری رو درست کرده بودیم که البته مثبتشون من بودم. و طول کشید که تا یاد گرفتم چطوری یک سری از کارها رو بکنم.
مثلا یک بار از مدرسه فرار کردیم و رفتیم سینما ! اونم برای فیلم آژانس شیشه ای . (البته فیلمهای عاشقانه و مرد عوضی و … رو هم بعدا رفتیم دیدیم) یک ساندویچی کوچیک و دنج پیدا کرده بودیم که نزدیک دبیرستان بود و دیگه با صاحبش خیلی راحت بودیم و گاهی از روی راحتی مزاحم. البته هنوز هم اون ساندویچی هست ولی خوب دیگه ما رفقا پیش هم نیستیم … یادمه مهرداد تلاش میکرد که تعدادی نی رو توی هم فرو کنه و اینطوری یک لوله درست میکرد تا ثابت کنه که میتونه نوشابه رو از چند نی عبور داده و از شیشه به دهانش منتقل کنه !!!

یا مثلا خریدن مجله خوبی به اسم مهر ، که در واقع موسسه سوره منتشر میکرد. یکی از بهترین نشریاتی بود که توی اون دوران منتشر میشد. بعدها ایران جوان هم میومد که خیلی خوب بود و واقعا خط قرمزها رو میشکست. نشریه ای که از احزاب و شکل گیری اونها و افراد مهم و تاثیر گزارش تا زندگینامه کامل مایکل جکسون رو برای من ترسیم کرد. نشریه که خاطرات ترمه رو بدون هیچ سانسوری منتشر میکرد و غم زندگی سخت ترمه رو تونستم حس کنم. از بچه پولدارهای واقعی تهران میگفت و از ماشین های گرون قیمتشون و از آروزهای زندگیشون که بعضی وقتها حس میکردم من به همه آروزهای اونها رسیدم!
حمید توی شناخت مجله ، تبحر داشت و تقریبا هر نشریه ای که انتخاب میکرد خوب بود و البته به من معرفی میکرد و واقعا وابسته میشدیم بهش. برای کتاب هم همین حالت بود. کل کتابهای شرلوک هلمز رو به سفارش حمید خوندم. توی چند روز. انتشارات امام هم که قبلا گفتم در موردش ، خیلی به دبیرستان ما نزدیک بود و به نوعی پاتق. واقعا بوی کتاب ، بوی زندگی بود.
یک عادتی هم داشتیم که خیلی خوب بود ، پیاده روی های طولانی. اینکه میگم طولانی معمولا ۴ ۵ تا ۱۰ کیلومتر میشد ! و اینقدر حرف داشتیم بزنیم که تموم نمیشد …
یک عادت بدی هم که حمید داشت دیر سر قرار میومد و معمولا مهمترین قرار ما ، تقی آباد ، زیر ماشین بود ! (اشاره به پیکان نویی که در میدان تقی آباد ، جلوی هنرستان شهید بهشتی ، بر روی یک سکوی بلند برای تبلیغات قرار داشت)

اختلاف بین ما ادمها اصلا مهم نیست … تا شقایق هست زندگی باید کرد …

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

         خاطره , دست نوشته

         ,

آن تصادف معروف …

نویسنده:
۱۸ خرداد ۹۴

1

اواخر شهریور پارسال ، حوالی ساعت ۷ شب بود که در حال رانندگی در بزرگراه میثاق بودم که قصد گردش به بلوار اندیشه رو داشتم. در کنار من یک موتورسیکلت همراه با سه سرنشین نیز حرکت میکردند. از نوع رانندگی مردک اینگونه به نظر میومد که میخاد به سمت بلوار اندیشه بره. تقریبا پیچیده بودم و وارد بلوار شده بودم که یکهو یک صدایی شنیدم و بعد از اون هم صدای آخ چند انسان !
بله من تصادف کرده بودم و البته این اولین تصادف من با یک موتورسیکلت سه نفره بود. قبلا پیش اومده بود که همراه با ماشین با ماشین دیگه ای تصادف کوچکی کرده باشم ولی تا اونروز همچین تصادفی پیش نیومده بود. بلافاصله ماشین رو نگه داشتم و پیاده شدم تا ببینم چی شده.(اشتباه اول) واقعیت این هست که به شدت ترسیده بودم و البته ترس از مردن اونها. دیدم راننده موتور که یک پیرمرد مسن لاغر اندامی بود دوان دوان به سمت من اومد و فریاد زد که : چچچه کاااررر میکونیییی ؟ ما را کشته کردی … فهمیدم که مورد تصادف،  تبعه افغانستان هستند و البته دو نوجوان دیگر هم از موتور افتاده بودند که پسران آن فرد بودند …. . یک جورایی شانس اورده بودم که همشون زنده بودند. هیچ وقت از دیدن یک تبعه افغان که حمله ور به من بود اینقدر خوشحال نشده بودم …

2

از آنجایی که هیچ تجربه ای در این زمینه نداشتم ، بلافاصله تصمیم گرفتم در یک حرکت انقلابی و جوانمردانه ، آنها رو به بیمارستان ببرم. (اشتباه دوم) . لذا به آنها گفتم که شما دو پسرک سوار ماشین من بشوید و پیرمرد هم پشت سر من بیاید (اشتباه سوم) هر دو پسرک کوفتگی داشتند و دلم برایشان به شدت سوخته بود. (اشتباه چهارم) پیرمرد هم اتفاقی برایش نیفتاده بود و سوار موتورش شد و پشت سر ما می آمد. در راه با مهری تماس گرفتم و ماجرا رو گفتم. گفت کاری نکن و توی درمانگاه باش تا ما برسیم.چند دقیقه ای بیشتر نگذشته بود که مهری با مسعود و میلاد رسیدند. خلاصه آقای دکتر گفت دو پسرک هیچ مشکلی ندارند. ولی برای اینکه دردسر نشه ، برو درمانگاه دولتی و عکس بگیر که سند بشه. در همین لحظه پیرمرد هم گفت ، من هم درد دارم و منم باید معاینه بشم. منم گفتم بله مشکلی نیست. دکتر اون رو هم معاینه کرد و گفت ایشون هم مشکلی ندارند ولی برای اطمینان عکس بگیرید. در واقع دکتر جاهایی از بدن اینها رو که خودشون اشاره کردند معاینه کرد. هزینه این سه نفر رو آزاد پرداخت کردم. (پیرمرد متوجه نشده بود مشکلاتش را و البته بعدا هر روز که ما رو میدید ، میگفت فلان قسمت بدنم درد میکنه.)

همه چیز داشت ختم به خیر میشد که پسر بزرگ مرد ، از راه رسید و رفتار خوب و معقولی هم نداشت. بلافاصله گفت که اگر خسارت رو میدید ما رضایت میدیم اگر نه که هیچ. ما هم گفتیم ما اگر قصدمون خیر نبود که شما رو نمیرسوندیم تا اینجا و مشکلی هم نیست ولی مطمین نیستیم که کی مقصر هست. اون هم شروع به سر و صدا کرد. یک صجبتی با مسعود و مهری کردیم و مهری اصرار کرد که مساله رو قانونی پیش ببریم (کار صحیح). من تصمیم داشتم که اینکارو نکنم چون میدونستم که تصادفات منجر به جرح ، همراه با نگه داشتن وسایل نقلیه در پارکینگ خواهد بود و دوست نداشتم ماشین به پارکینگ منتقل بشه. ولی چاره ای نبود و پسر بزرگ ول کن ماجرا نبود. علی رغم میل باطنی با پاسگاه تماس گرفتیم. ۱۰ دقیقه ای نشده بود که خودروی پلیس اومد. ماشین ها رو بررسی کرد و وقتی متوجه ماجرا شد با تعجب به من گفت چرا صحنه رو به هم زدی ؟ کارتو خیلی سخت کردی. وسایل نقلیه باید بیاد پاسگاه.

3

وقتی به پاسگاه رسیدیم ، شرح واقعه رو از همه ما خواستند. قابل حدس بود که جوانک افغانی (پسر بزرگ) در حال نوشتن یاوه بود. من به پلیس گفتم که ایشون اصلا در تصادف نبوده !!! افسر پلیس به شدت عصبانی شد و رو کرد به جوانک و توپید به او و از خود پیرمرد خواست که بنویسد. پیرمرد تقریبا صادقانه نوشته بود. قابل حدس بود که پیرمرد هیچ مدرکی برای رانندگی نداشت. نه گواهینامه ، نه کارت خودرو و نه کلاه ایمنی و … . طبق قوانین کشو ما ، این مسایل هیچ وقت منجر به مقصر بودن کسی نمی شود و صرفا جریمه برای فرد خاطی در نظر گرفته می شود !!! آقای پلیس بعد از دیدن و مطالعه اقرار نامه ها ، به افغان ها گفتند که اگر رضایت دارید که اعلام کنید اگر نه که روال قانونی باید طی باشه و برای این قضیه ، شما حداقل ۳۰۰ تومن جریمه میشید و موتورسیکلت رو میبریم پارکینگ . راننده خودرو هم ماشینشو میخوابونیم. طرفین افغانی به هیج وجه کوتاه نیامدند تا اینکه پلیس منطقی توضیح داد برایشان که به علافیتون شاید نیرزه. پسرک بزرگ افغانی قبول کرد که بروند رادیوگرافی و اگر مشکی نداشت رضایت بدن. تصمیم منطقی گرفته بودند و قرار شد همین کار رو بکنیم. ماشین نداشتند و میلاد هم پراید همراهش بود. با پراید به همراه افغان ها رفتیم درمانگاه. البته بماند که در آن وقت شب که حدود ساعت ۱۱ بود ، چندین درمانگاه رفتیم ولی جایی برای رادیوگرافی باز نبود و خیلی سر پیدا کردن یک رادیوگرافی در اون ساعت اذیت شدیم.

بالاخره درمانگاه شبانه روزی رو یافتیم ولی درمانگاه مورد نظر ، بسیار شلوغ بود ، و تقریبا یک ساعتی طول کشید تا نوبت ما شد. عکسها گرفته شد و نتیجه رو به دکتر نشون دادیم. مشخص شد که پسرک هیچ مشکلی نداره و کمی کوفتگی داشت فقط (البته شاید باورتون نشه ولی در پاسگاه در حد معلول کامل قطع نخاعی خودش رو کج کرده بود و به در و دیوار میزد ولی در جاهایی که پلیس و دکتر نبودند به راحتی روی پاش لم میداد راه میرفت و … !! ) ولی پیرمرد از ناحیه استخوان ترقوه دچار مشکل بود و باید کمرش و دنده هاش بسته میشد. خانم دکتر نسخه رو تجویز کرد و ما رفتیم دنبال داروها. یک داروی ساده هزارتومنی رو هیج داروخونه ای نداشت !!! خیلی جالب بود که هیچ کس این دارو رو نداشت ! تا اینکه یک داروخونه خیلی دور از درمانگاه در بلوار فردوسی داشت. ساعت نزدیک به یک بود ، مهری و بابای من هم رسیده بودن درمانگاه. خلاصه بعد از همه این ها و درمان و … پسر بزرگ مرد افغانی با پدرش صحبت کرد و گفتند که ما رضایت نمیدیم !!! و گفتند میخان از ما (در واقع بیمه ما) خسارت بگیرند. قاعدتا باید ۱۳۰ هزار تومنی که بابت درمان داده بودیم رو به ما میدادند و ما هم خواستیم ازشون و قول شرف !! دادند که میدن و قبول دارند که وقتی از بیمه خسارت میگیرند ، پول ما رو پس میدن که … البته هرگز ندادن (اشتباه پنجم) بحث دین و اسلام و مسلمونی هم مطرح شد  ولی عملی در کار نبود … پس طبق قانون جلو برید …

4

القصه ، بعد از عدم رضایت ، برگشتیم پاسگاه ، و قرار شد صبح بریم خدمت افسر برای کروکی کشیدن. میلاد هم با من اومد و کار خوبی هم کرد چون پسر بزرگه رسما میخواست ما رو بزنه و حتی چاقو چاقو کنه که میلاد نشون داد که از پسش بر میاد!کروکی بعد از کلی سوال و جواب و البته حضور در محل تصادف ، کشیده شد . سپس پرونده رفت به شورای حل اختلاف ، بعد از ساعتها علافی و اینور اونور رفتن ، آقای رئیس شورا گفت که پلیس ۵۰ ۵۰ تشخیص دادن تصادف رو  . همه قبول کردند و مدارک به شعبه تحویل داده شد. قرار شد کوپن بیمه من داده بشه به اونها برای خسارت جانی که دیده بودند. همینطور هم شد. برای این قضیه ، من مجبور شدم برم دفتر خسارت بیمه ملت که دقیقا اونطرف شهر بود. (خیابان نخریسی) متاسفانه خانم منشی شورا ، مدارک پرونده رو برابر اصل نکرده بود ! وقتی آقای بیمه مدارک رو دید ، اعلام کرد بهم و من مجددا مجبور شدم برگردم بلوار وکیل آباد و وقتی هم که بهش گفتم با خونسردی یک مهر کمرنگ و الکی زد روی برگه هام!! و من دوباره برگشتم به دفتر بیمه و اینبار قبول کردند مدارک رو و قرار شد خسارت داده بشه به مجروحین.

از نظر من همه چیز تموم شده بود ! اما وقتی پس فردا رفتم به شورای حل اختلاف تا مدارک بیمه رو ارایه بدم ، آقای رئیس شورا گفت این افغانها تصمیم گرفتند به کروکی اعتراض کنن ! و جالبه که برای دوباره کروکی کشیدن نیاز به ۳۰۰ هزارتومن پول داشتند که بتونن بریزن به حساب دولت و قرض کرده بودند (به گفته خودشون) و اعتراض کرده بودند !!!!!!!!! خلاصه پرونده دوباره برگشت برای کشیدن کروکی مجدد. مقرر شد چند روز بعد بریم محل حادثه. اینبار مسعود اومد باهام و کروکی کشیده شد. پیرمرد افغانی این بار با همسرش اومده بود و به آقای پلیش گفت (در حالی که قسم میخورد ) : اینها (یعنی من و مسعود) میخواستند ما رو بزنن !!!! واقعا جالب بود برام که ما فقط بهشون اعتراض کردیم که این همه وقت ما رو علاف کردید و ماشین رو توی پارکینگ نگه داشتید و … ولی اون به آقای پلیس اینطوری گفت !!!

باورتون نمیشه ! اما کروکی این بار ۱۰۰% مقصر من رو شناخت ! البته به حال من تاثیری نداشت. از نظر من ماجرا تموم شده بود و فقط دو بار دیگه مجبور شدم برم شورای حل اختلاف برای تکمیل پرونده و  یک بار هم پاسگاه و بعد هم پارکینگ و ماشین رو بعد از ۱۰ روز درآوردیم ! البته تهدید های پسر بزرگ افغانی از طریق پیامک ادامه داشت … تصمیم گرفتیم کلا باهاشون رابطه رو کات کنیم !!!!

11 m

قضیه تمام شده بود که اواخر اسفند ماه ، یعنی ۶ ماه بعد  افغانی ها تماس گرفتند که باید بیاین بیمه ملت و مدارکی رو بیارید… واقعا واضح نبود که چی میگن . منم  مشخص بود که نمیتونستم اعتماد کنم و برم. پس گفتم نمیام. اونها هم تهدید که باید بیاین و منم مصرتر که نمیام. به اصرار مهری زنگ زدم به اداره بیمه و گفتم به من چه نیازی هست ؟ آقای بیمه گفت ، اینها چون تبعه هستند ما پول خسارت رو میریزیم به حساب دادگستری ، مدارک رو هم میدیم به شما که ببرید شورای حل اختلاف، بعد هم افغانی ها از دولت میرن پول رو میگیرن. قانونهای عجیب کشور ما ! واقعا اگر من لج میکردم و نمیرفتم چطوری میشد ؟!؟!؟!

این بار با بابا رفتیم و مدارک رو ارایه دادیم. نکته جالب این بود که شورای حل اختلاف اصلا و ابدا نمیدونست موضوع چیه و من براشون توضیح دادم که قانون چی هست و چرا پول خسارت رو بهشون نمیدن !! میدونم باورتون نمیشه ، ولی این عین واقعیت بود. ضمنا این رو هم بهتون بگم که پیرمرد ۹ میلیون و اندی ، و پسرک ۲ میلیون تومان خسارت از بیمه گرفتند ! و اینطوری بیش از ۱۱ میلیون تومن دریافت کردند.

 

نکات این ماجرا :

اشتباه اول : بنا به گفته افسران پلیس به من ، هیچ وقت در محل های خلوت ، یا وقتی که تصادفاتی این مدلی دارید که چند نفر در مقابل شما هستند ، از خودرو پیاده نشوید و بلافاصله با پلیس تماس بگیرید. علت این ماجرا این است که ممکن است این تصادف ساختگی باشد و خودروی شما سرقت برود. یا اینکه ممکن است منجر به درگیری بشود و … . در صورتی که محل شلوغ است با احتیاط پیاده شدن و بررسی کردن مشکلی نخواهد داشت البته تماس با پلیس در اولین لحظه ضروری است.

اشتباه دوم : برای بیماران منجر به جرح در تصادفات ، باید با اورژانس تماس بگیرید. اورژانس رایگان بیمار را منتقل میکند. اینطوری حتی اگر خدا نکرده تصادفی ، در حین مسیر فوت شود ، طرف مقابل نمیتواند ادعایی کند که به عمد کشته شده است. همچنین احتمال زنده ماندن در آمبولانس بیشتر از صندلی جلو سمند است

اشتباه سوم : هیچ وقت در تصادفات منجر به جرح ، صحنه را به هم نزنید. اگر هم باعث ترافیک میشوید ، فقط وسایل رو به کناری ببرید و بلافاصله با پلیس تماس بگیرید.

اشتباه چهارم : هیچ وقت دلتان نسوزد. شاید سنگدلانه یا احمقانه به نظر بیاید ، ولی واقعیت این است.

اشتباه پنجم : وقتی قراره بیمه خودرو ، هزینه رو بده ، اصلا و ابدا لازم نیست شما هزینه ای بکنید ، حتی اگر نیتتون هم خیر هست ، میتونید پول رو به خیریه بدید و هیچ وقت نیاز نیست که هزینه ای بکنید چون در اکثر مواقع (تقریبا همه مواقع) کسی دیگه به شما پول رو برنمیگردونه ! مخصوصا اگر تبعه هم باشند !

نکته : توی دادگاه کت و شلوار ست نپوشید ! فکر میکنن شما وکیل هستید و سوالات بیهوده میپرسن مداوم ازتون ! وقتی هم جواب نمیدید فکر میکنن میخاین پول بگیرید تا جواب بدید !

نکته : به حرفهای رئیس پاسگاه دقت کنید. حرفهاشون روی حساب هست معمولا و اگر ادم حسابی باشن ، واقعا آدم های شریفی هستند. مثل سروان زارع در پاسگاه قاسم آباد که خیلی کمک کرد به من.

نکته : افرادی که در شورای حل اختلاف هستند ، اطلاعات زیادی در مورد قوانین ندارند و سعی کنید خودتون بفهمید قانون چطوری است

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

         خاطره

         , , , , ,

خاطرات تلخ ما از کار با ادارات

نویسنده:
۱۱ اسفند ۹۳

6601_612

متاسفانه کار نرم افزاری انجام دادن با ادارات دولتی کار بسیار سختی است. کارمندانی که رغبت رشد کردن ندارند ، مسوولینی که تنبل هستند و دنبال رانت و پارتی بازی هستند. در طی این سالها ، تجربیاتی رو به دست آوردم که اینجا مینویسم ، شما هم در کامنتها تکمیلش کنید. البته باید اعتراف کنم این اتفاقات در دولت آقای احمدی نژاد خیلی شدت پیدا کرد و این خاطرات به جز مورد آخر ، مربوط به دوره ایشون هست.

۱ – مقرر شده بود تا در سامانه بزرگ MIS ، کاربران با ساب سیستمهای تولید شده ، کار کنند تا با سیستم بیشتر خو بگیرند و نیازهای تکمیلی خودشون رو هم اعلام کنند. بعد از گذشت چند روز ، و با مراجعه به اون اداره محترم ، متوجه شدیم که هیچ کارمندی کار نکرده و این مساله بسیار هم عادی و طبیعی بود. بعد از پرس و جو از مسوولین آی تی اداره بزرگ مورد نظر ، مسوول محترم فرمودند که باید برای کار به کارمندان پاداش داده بشه ، گفتیم خوب در نظر بگیرید ، با خنده ملیح فرمودند ، خوب پاداش رو شما باید بدید ! چون شما میخاین یا سیستم کار کنند. البته اگر هم کار نکنن ، معنیش اینه که شما نتونستید سیستمون رو نصب کنید و کارمندان راضی نیستند و ما یک مناقصه دیگه برگزار میکنیم ! ضمنا ما هم برای این هماهنگی ها خیلی سختمونه و فشار رومون میاد و خوبه که پاداشی برای واحد آی تی هم در نظر گرفته بشه !

۲ – مقرر شده بود تا در سامانه بزرگ MIS در بزرگترین اداره مشهد ، سیستم های نصب شده رو تحویل بدیم. کار خیلی سختی بود در اون اداره کار کردن. در یکی از واحدها مشکلات اساسی داشتیم چون کارمندان بسیار تنبلی داشتند. کارمند ارشد واحد مذکور کلی خواسته های عجیب و غریب داشت که انجام شده بود و بعد از اتمام، وقتی همکارنمون میرفتند سراغش ، فرار میکرد و به دستشویی پناه میبرد. ۳۰ دقیقه ای معطلشون میکرد ، بقیه همکارانش هم طبیعی میکردند ، گویی اتفاقی نیفتاده. به خاطر همین مساله ،  یک بار تعقیبش کردم و دیدم رفت باز همونجا ، وایسادم نیم ساعتی پشت در تا بیرون اومد. بلافاصله گفتم، چرا کار نمیکنید با سیستم و چرا فرار میکنید ؟ گفت سختمه که با سیستم کار کنم !! و دیگه نمیخام کار کنم ! ما هیچ مدیر ارشدی رو نتونستیم مجاب کنیم تا ایشون رو بدون پول راضی کنه. البته ما هم پول ندادیم و اون واحد هیچ وقت مکانیزه نشد !

۳ – سامانه MIS برای یکی از شهرداری ها ، تقریبا همه سیستم ها نصب شده بود و کار میکردیم و مشکلی هم نداشتیم به جز مواردی که در طی پشتیبانی رفع و رجوع میشد. کارمند یکی از ادارات ، بیش از یک سال و نیم بود که مدام خواسته های جدید و عجیبی میخواست و تقریبا هیچ وقت راضی نبود و سیستم رو هم زیر بار نمیبرد. مجبور شدیم که به صورت ویژه باهاش همکاری کنیم. بعد از ۱۰ روز ، یک دفتر چهل برگ آورد و گفت که مشکلات من اینه که تقریبا معنیش این بود که هیچ وقت نمیخاد با برنامه ما کار کنه. مدیرش هم نتونست مجبورش کنه چون تنها کسی که میتونست و میدونست سیستم کاری اون واحد چطوریه ، همون بود. به معنای واقعی مدیرش میترسید ازش !

۴ – و از همه جالبتر ، سیستمی رو تونسته بودیم در یکی از ادارات نصب کنیم. بیش از دو سال از زمان نصب نرم افزار میگذشت  و سیستم در حال کار کردن به درستی و با سرعت مناسبی هم بود. بیش از ۱۱۰ هزار تا کاربر فعال داشتند. اما چون مدیران اون اداره ، از سطح دانش بسیار اندکی برخوردار بودند و مدام خواسته های غیر معقول داشتند ، و وقتی جواب خواسته های اشتباهشون رو میدادیم ، میگفتند شما دانش ما رو به حساب نمیارید ! و با مدیریت شرکت هم نتونستند کنار بیان و به نوعی میخواستند به هر قیمتی شده سیستم مورد نظر رو حذف کنند ، لذا تصمیم گرفتند که سیستم رو عوض کنند ! و پول هنگفتی رو به یک شرکت دیگه ای دادند تا نرم افزار دیگه ای رو براشون بیارن!  به همین راحتی   و البته کاربران بیچاره ای که ساعتها دچار قطعی و مشکلات بودند …

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

         خاطره , دست نوشته

         , ,

روز مهندس :)

نویسنده:
۵ اسفند ۹۳

un2

امروز ۵ اسفند ، روز تولد خواجه نصیر الدین طوسی است که در ایران روز مهندس نام گزاری شده است. (اینجا)
در گذشته به کسی مهندس میگفتند که که ماشین‌های نظامی را می‌راند. مفهوم مهندس غیر نظامی در قرن شانزدهم در هلند پدید آمد و به سازندگان پل‌ها وجاده‌ها نسبت داده می‌شد، سپس این مفهوم در انگلیس و سایر کشورها هم ظاهر شد. (   اینجا)

روز مشخصی در تقویم جهانی برای روز مهندس در نظر گرفته نشده است و لذا در تقویم هر کشوری این روز متفاوت است  (اینجا)

نکته قابل توجه این است که مهندسان در این روز در سراسر دنیا ، جشنهای کوچکی میگیرند که به نوعی از یکدیگر در کارها تشکر میکنند و بدینوسیله این روز را ارج می نهند. برای این روز مثل خیلی از روزهای دیگر ، کیک های مخصوصی تهیه می شود که بعضی از این تصاویر رو من براتون از گوگل پیدا کردم و اینجا گذاشتم.

همسر عزیز که هم مهندس و هم هنرمندخوبی هست ، برای این روز یک کیک موس سه لایه درست کرد که با همکاران تیم نرم افزار در شرکت نوش جان کردیم. تصویرش رو هم بالای همین مطلب میبینید. جای همتون خالی.

2011822163715_441x331

Engineer_birthday_02

engineersCake1

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

         خاطره , عکس

         , , , ,

شب به یاد ماندنی

نویسنده:
۲ اسفند ۹۳

رستوران دریای سولو

دیشب با مهربان همسر ، تصمیم گرفتیم بعد از مدتها ، بریم یک رستوران خوب و زیر بارون هم قدم بزنیم.  هوای بسیار عالی با نسیم خنک و مناسب. نم نم بارون که هوا رو پاک کرده بود و نفس کشیدن به معنی واقعی امکان پذیر بود. بعد هم برای شام ، رستوران غذای دریایی سولو که در هاشمیه ۲۸ هست رو انتخاب کردیم (با کمک کجا خوبه) که خیلی عالی بود.  توصیه میکنم امتحان کنید. ضمنا یک گلدون کوچیک کاکتوس هم به عنوان هدیه و یادگاری داد بهمون.

قدم زدن زیر بارون ، با یار ، بهترین است در دنیا. از دست ندید.

رستوران سولو در کجا خوبه؟

تصویر از سایت نت برگ

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

         خاطره , عکس

         , ,

دهه شصتی ها

نویسنده:
۲۱ بهمن ۹۳

tempoo

امروز فرصت شد تا بتونم کامنت های بازدیدکننده های عزیز رو بخونم و جواب بدم. بین یکی از اون ها ، دوست عزیزی لطف کرده بودند و سایت خوب خودشون رو معرفی کرده بودند. موضوع سایتشون مربوط به خاطرات و اتفاقات دهه ۶۰ هست.

به همسن و سالهای خودم هم پیشنهاد میکنم ، یک سری بهش بزنید.

 

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

         خاطره , دست نوشته , وب سایت ها

         ,